28,15,0,50,1
600,600,60,1,2500,1000,25,2000
90,300,1,50,12,25,50,1,70,12,1,50,1,1,1,5000
Gerpol BVBA
Ga naar website
Cafetaria Sporthal
Metaalwerken Putteman
Ga naar website
Inbraakveilig.be
Ga naar website
Schrijnwerkerij De Both
Ga naar website
Carrosserie Hoogveld
Ga naar website
Cinéma Albert
Ga naar website

Historiek

KAV Dendermonde (1954 - 1970)

De handbaldroom van Denis Ledegen gaat in vervulling

Vanaf 1954 wordt ook in Dendermonde gehandbald. Het was Denis Ledegen die de eerste stenen van het handbalbastion in onze stad legde. Ledegens werkgever was in de jaren ’50 betrokken bij de Baasroodse veldhandbalploeg ‘De Geuzen’. Ledegen raakte in de ban van de sport en besloot in ’54 een eigen club op te richten. Ros Beiaard Dendermonde zag het levenslicht. De ploeg was toen eigenlijk niet meer dan een verzameling toogvrienden van Denis en de resultaten van de ploeg waren navenant: niet om over naar huis te schrijven. Maar men amuseerde zich wel, en dat was het belangrijkste. Of toch niet. Want Ledegen was ambitieus. Hij wilde een ‘echte’ ploeg tussen de lijnen brengen. Denis vond steun bij atletiekclub KAV Dendermonde. Hij liet zijn handbalploeg fusioneren met de atleten en kon enkele van hen overtuigen om de handbalafdeling van de nieuwe sportclub te vervoegen. Mannen die konden lopen, springen en werpen: ideaal om te beginnen handballen. En dat bleek, want kerels als Erik Van Aerschot hadden de sport al snel onder de knie. En wat meer is: ze raakten net zo gebeten door het handbalvirus als Denis zelf.


Eindelijk was de ploeg klaar om het tijdperk van het zaalhandbal binnen te treden. Al was er van spelen in een zaal nog lang geen sprake. Denis had dankzij zijn contacten in het Europese handbalmilieu enkele Nederlandse spelers van Middelburg leren kennen. Zij zagen het wel zitten om ook met Dendermonde mee te spelen en de sportieve resultaten bleven niet uit. Mede dankzij hen promoveerde de ploeg in één ruk naar de hoogste afdeling en werd daar een gevreesde tegenstander. De stad kon het sportieve succes én de massale belangstelling die thuiswedstrijden met zich mee brachten wel appreciëren en schonk de ploeg een eigen veld. Het buitenveld lag op het Pater Ruttenplein, dat in de omgeving van de Donckstraat gelegen is. Geïnteresseerden kunnen daar nog altijd een kijkje gaan nemen, het pleintje ligt er nog steeds. Maar of je er ooit nog iemand zal zien handballen...


Denis bleek echter onstuitbaar en wilde steeds verder en hoger. Hij wilde KAVD in een zaal laten spelen en kreeg ook zijn zin. Ledegen begon zowaar zijn eigen zaal te exploiteren. Die zaal kennen we allemaal en is in al die jaren nog altijd geen steen veranderd: sporthal Scheldedreef in Grembergen. Wat volgens sommigen ietwat respectloos een bouwvallige loods, een varkenskot of een wetenschappelijk onderzoek naar de verschillende stadia van betonrot wordt genoemd is dus eigenlijk een rasecht stukje handbalgeschiedenis. Denis slaagde erin om de sporthal zonder verlies te laten runnen. Daarom werd er in die zaal niet enkel door KAVD gehandbald en hielpen ook de tennisvelden om het budget rond te krijgen. De cafetaria die aan de sporthal was verbonden, was behoorlijk winstgevend en werd later vaak door buitenlandse spelers geëxploiteerd.


Vanaf dan braken er woelige jaren aan. KAVD was erg populair in Dendermonde en omstreken en het internationale tornooi dat door de ploeg werd georganiseerd kreeg in die periode vaak meer dan 600 toeschouwers over de vloer. Via dat tornooi slaagde Ledegen erin om enkele buitenlandse topspelers naar Dendermonde te lokken. Geheel in de tijdsgeest van toen probeerde men ook bij KAVD om, dankzij enkele vetbetaalde buitenlanders, aan sportieve successen komen. Zo passeerden onder anderen de Serviër Gledic (een ex-speler van Rode Ster Belgrado), de Deen Egon Mikkelson en de legendarische Kroaat Vuk Roganovic de revue. Maar het niveau van die kerels lag veel hoger dan dat van de Belgische spelers en dat zorgde, samen met hun al te professionele instelling, voor wrijvingen binnen de club. De Dendermondenaars keerden de ploeg de rug toe en KAVD bleek ten dode opgeschreven. Ledegen deed nog een wanhoopspoging door nog een extra pelotonnetje buitenlandse spelers aan te trekken, maar dat mocht niet baten. In 1970 bleek de club niet langer leefbaar en werd KAVD, één van de meest roemruchte clubs uit het Vlaamse handbal, opgedoekt. Ledegen zag zijn droom uiteenspatten en bleef met lege handen achter. Zijn sporthal werd overgenomen door de stad en zijn spelers vertrokken naar buurclubs Ajax Lebbeke, Elita Lebbeke en Brabo Denderbelle. Ledegen zelf werd later nog voorzitter van de VHV en werd in 2007 voorgedragen als erelid van die vereniging. Mooi voor hem, maar het handbal in Dendermonde leek in ‘70 dood en begraven.

HBC Dendermonde (1976)

Willy Timmerman brengt het handbal terug

logo oldWilly Timmerman, zaakvoerder van het in Dendermonds Verffabriek, was een van de spelers die na het opdoeken van KAV Dendermonde andere oorden had opgezocht. Maar zijn periode bij Brabo Denderbelle viel wat tegen. Al gauw koesterde hij plannen om opnieuw een club op te starten in de Denderstad. Zijn voorstel wordt laaiend enthousiast onthaald door enkele andere ex-KAVD’ers. Timmerman stichtte HBC Dendermonde en kon meteen een sterke kern tussen de lijnen brengen. Onder anderen Roger Van Der Veken, Dirk Gyssels, Pierre Geysels, Guy Kerremans, Bernard Vermeiren, Theo Beeckman, Eddy Wuest, Maurice De Proft, Pierre Bouteille, Marnix Van De Velde, Eddy Dauwe, Jef Van Haut, Rudy Van Der Meerssche en Dirk Verleyen bleken bereid de rood/witte kleuren te verdedigen. Met Arthur Verleyen vond Timmerman een man die mee de club wou leiden. Het eerste seizoen werd meteen een voltreffer. Dankzij de ervaring die de meesten in de hoogste afdeling hadden opgedaan werd bij het debuutjaar meteen de titel in 1e landelijke veroverd.

Scaldia, de eerste jeugdwerking (1979 - 1981)

Hoe het begon voor Renzo, Koen, Dommel en al die anderen

Enkele jaren later toont Willy Timmerman zijn echte ambitie. De ploeg zit nu in 4de nationale en niet alleen wil hij daarin schitteren, hij wil ook hoger gaan mikken. Met Lucien De Nil wordt de eerste echte trainer uit de geschiedenis van HBC Dendermonde aangetrokken. Bovendien denkt hij ook aan de toekomst. Met Scaldia, zoals de jeugdploegen van HBCD toen noemden, wordt een jeugdproject uit de grond gestampt. Eddy Van Geel wordt als jeugdtrainer aangesteld en krijgt jonge talenten als Renzo Aesaert, Koen Sanders, Koen Van Renterghem, Jan Verhaevert, Yvan De Smedt, Martin Claessens en Dominique Van Steen onder zijn hoede. Die spelers schreven later stuk voor stuk mee aan de geschiedenis van HBC Dendermonde. In het seizoen van ’80-’81 laat Timmerman de voorzittersstoel aan zijn kompaan Arthur Verleyen en behaalt HBC Dendermonde de titel in 4de nationale. Die titel zat er wat aan te komen, want de twee voorgaande seizoenen was de club ook al tweede geëindigd. HBCD kon toen nog altijd rekenen op de diensten van scoremachine Roger Van Der Veken en oertalent Marnix Van De Velde, maar ook spelers als Luc Van Cauwenberghe, Jo Quisquater en Roger De Bock. HBCD steeg naar 3de nationale. En, zo zou de geschiedenis ons later leren, dat zou niet voor het laatst zijn. Want sinds 1979 bleek HBCD een typische liftploeg te zijn tussen bevordering en derde nationale. Daar is een goeie reden voor. De Dendermondenaars hadden hun lesje geleerd. Men wilde niet dezelfde fout maken als men indertijd bij KAVD had gemaakt. Men wilde met andere woorden geen fortuinen besteden aan betaalde spelers en zo de inhoud van de clubkas in gevaar brengen. Het bleek uiteindelijk het juiste recept te zijn om de club al die jaren in leven te houden. Een prestatie waar andere clubs niet in slaagden omdat ze geen lessen hadden getrokken uit het pijnlijke KAVD-verhaal.

De eerste Trienpont-jaren (1981-1984)

Op en neer, op en neer,...

In 1981 wordt Hubert Trienpont trainer bij HBC Dendermonde. Het immer passionele handbaldier zal de club sportief leiden tot 1984. In 1982 degradeert de club naar bevordering, maar speelt het seizoen nadien weer kampioen en stijgt het dus opnieuw naar 3de nationale. In zijn laatste jaar als sportieve baas wordt Trienpont tijdens het seizoen opgevolgd door Luc Batselier. Trienpont bleef wel verbonden aan de ploeg als mede-voorzitter en pr-verantwoordelijke. Grote figuren in die perioden waren anciens Roger Van Der Veken en Marnix Van De Velde, maar ook spelers als Luc Van Cauwenberghe, Dirk Gyssels, Koen Van Renterhgem, Stany De Swaef, Luc Batselier en Pierre Bouteille. Batselier kon de ploeg echter niet in derde houden. Na verlies in een spannende laatste wedstrijd tegen latere kampioen Kortrijk, een wedstrijd die besliste over al dan niet degraderen, moest HBCD alweer een afdeling zakken. In 1983 komt HBCD voor het eerst met een tweede heren team in competitie.

De heroïsche/tragische jaren (1984-1989)

Ik zie nog steeds die grote glazen...

De degradatie naar bevordering zorgt voor een aardverschuiving bij HBCD. Tal van spelers en bestuursleden zien het niet meer zitten en keren de club de rug toe. De club blijft verslagen achter, maar weigert de handdoek te gooien. Hubert Van Damme, Yvan De Smedt en Pierre Bouteille besluiten de ploeg te redden. Wat achterblijft is immers een kleine, maar wel harde kern rood/witten. Het is in deze jaren dat de reputatie van HBC Dendermonde (olijke bende aan de toog, stevige handbalploeg op het veld) gevestigd wordt. HBCD wordt in 4de nationale een gerespecteerde middenmotor waar elke topploeg voor siddert en beeft. Want HBCD laat in die periode heel wat titelkandidaten in het zand bijten. Teams als Izegem en vooral eeuwige rivaal Robuco Buggenhout zien geregeld hun titeldromen aan diggelen gaan in Sportstadion Verhelst. Helaas is de kern van Dendermonde in die periode te klein om een heel seizoen constant te presteren. Bij het begin van deze jaren zijn het vooral clubmonumenten Roger Van Der Veken, Dirk Gijssels, Koen Van Renterghem en Pierre Bouteille die de kar trekken. Maar nadien volgt de doorbraak van spelers als Renzo Aesaert, Paul Impens en Koen Sanders. Samen met speler-trainers Leif Krogstrupp en Patrick Hertsens zorgen zij vaak voor sportieve hoogstandjes. Het is de periode dat ook de reputatie van feestclub gevestigd wordt. Er vonden memorabele avonden plaats in toenmalig clublokaal Café Centrum in Sint-Gillis. ‘k Zie nog steeds die grote glazen werd toen het officieuze clublied en zou dat lange tijd blijven.


Tot 1988 geloofde men een tijdlang dat HBCD weer op goeie weg was en klaar was om opnieuw naar derde nationale te stijgen. Maar dan volgde een nieuwe klap. De goeie prestaties van sommige spelers bleven niet onopgemerkt en dat resulteerde bij de start van het seizoen ’88-‘89 in een volksverhuis. Koen Van Renterghem en Koen Sanders werden weggehaald door topclub Waasmunster. Patrick Hertsens, Stany De Swaef en Renzo Aesaert pleegden vaandelvlucht naar erfvijand Robuco Buggenhout, iets wat voor hoog oplaaiende emoties zorgde binnen de Dendermondse handbalwereld. De goeie moed die er opnieuw was ingeslopen bij Dendermonde en bij voorzitter Hubert Van Damme smolt als sneeuw voor de zon. Van Damme besloot dan ook de handdoek te gooien. Alweer leek HBCD een vogel voor de kat. Maar deze club buigt, maar barst niet, zo bleek alweer. Met Julien Florkin werd een overgangsfiguur gevonden die de rol van voorzitter op zich wou nemen. De club trok de spectaculaire keeper Rudy Coppens en rechterhoek Ronny Merckx aan. Onder leiding van het onvolprezen trainersduo Sam Buelens en Magda Van Den Borre krabbelde HBCD sportief overeind. Met een ploeg die op papier een degradatiekandidaat was werd probleemloos de middenmoot gehaald. Het waren vooral spelers als Paul Impens, Eddy Van Geel, Jo Wesemael en Rudy Coppens die ervoor zorgen dat HBCD een te geduchten tegenstander bleef. De wraak smaakte zoet toen hett op papier nietige HBCD titelfavoriet Robuco (met tal van ex-HBCD’ers in de rangen en Hubert Trienpont als trainer) genadeloos in het zand deed bijten. Er werd gevierd alsof er een titel behaald was...

De gouden jaren (1989 - 1993)

De jaren van de gemiste kans?

In 1989 wordt Jef De Proft de trainer van HBC Dendermonde. De rood/witten deden in het tussenseizoen enkele (zo zou nadien blijken) bijzonder belangrijke transfers. Niet alleen kwam Peter De Swaef de ploeg vervoegen, ook krachtpatser Jan De Maeyer en Jurgen Van Beveren kwamen over van het ter ziele gegane Avanti Lebbeke. Stuk voor stuk zouden deze mensen de volgende jaren erg belangrijk blijken voor de club, op en naast het veld. Dat jaar probeert HBCD ook schoorvoetend een jeugdwerking op te starten onder impuls van Eddy Van Geel, de man die ooit ook trainer van het eerste jeugdproject Scaldia was. Eddy neemt enkele enthousiaste jonge meisjes onder zijn hoede, Jurgen Van Beveren probeert enkele jongens tot handbal te bewegen. Peter De Lille en Tony Callaerts trekken voor het eerst hun handbalschoenen aan.


Die jeugdwerking zou de volgende jaren uitbreiden. Er wordt immers een nieuw bestuur geïnstalleerd onder voorzitterschap van Jean Van Handenhoven. Zij geven Jurgen Van Beveren en Eddy Verleyen de opdracht om een echte jeugdwerking uit te bouwen. Bij de toenmalige jeugdspelers, vinden we veel spelers terug die later steevast deel uitmaakten van het seniorenteam van HBCD: Steffen Baert, Jelle Biva, Joeri Vermeiren, Maarten Van Cauwenberge en Olivier Masure.


Maar de jeugdwerking was niet het enige succesverhaal dat toen geschreven werd. Na één seizoen werd Jef De Proft als hoofdtrainer vervangen door Eddy Van Geel. Onder zijn bewind stapelen de successen zich op. In tweede landelijke, dat toen een erg sterk bezette reeks was, eindigde de ploeg tweede én werd het in 1992 kampioen. HBCD beschikte toen over een erg sterke kern met spelers als Joel Claessens, Franky Vereecken, Geert Verbelen, Yvan De Smedt, Pierre Bouteille, Peter De Swaef, Dominique Van Steen, Paul Impens, Dirk Hoorelbeke, Jo Wesemael, Ronny Merckx, Benny Arijs, Rudy Baeyens, Philip Van Gucht, Dary Van Den Stock en Lieven Van Renterghem. Absolute uitblinkers in die periode waren doelman Rudy Coppens, Jan De Maeyer, de verbazingwekkende Jo Van Lier, de teruggekeerde Renzo Aesaert en Jurgen Van Beveren. Dendermonde promoveerde naar derde en met de huidige kern zou men daar zeker de middenmoot moeten kunnen spelen. Het pakte helaas anders uit. In het laatste jaar was Van Geel de grip op de ploeg kwijtgeraakt en werd vervangen door trainer Patrick Weckx. Dendermonde zag na de titel Rudy Coppens naar Lokeren vertrekken, maar kon met Koen Van Renterghem minstens een evenwaardige vervanger aantrekken. Ook Koen Sanders speelde al weer voor HBCD. De kaarten leken dus goed te liggen. Toch werd het seizoen, in derde een echte ramp. De relatie tussen spelers en trainers verzuurde al gauw en sommige spelers verlieten de club nog tijdens het seizoen. De degradatie bleek daardoor onafwendbaar. Weckx en Dendermonde konden niet anders dan met elkaar breken.

Hubert Trienpont II (1993 – 1996)

Beiren trekt het zaakje recht

logo old2Op bestuursvlak wordt François Joos de nieuwe voorzitter. Op sportief vlak wordt Hubert Trienpont, na 10 jaar afwezigheid, terug aan het sportieve roer gezet. Hubert moet een nieuwe ploeg bouwen en doet dat met klasse. Met Staaf Mannaert kan hij rekenen op een erg ervaren doelman en ook enkele jongere spelers tekenen een kaart bij HBCD: Johan De Donder, Johan Van Damme, Peter en Didier Mannaert, Steven Buggenhout en Yvan Seghers. Bovendien kan Trienpont zijn kern ook aanvullen met de eerste vruchten van de jeugdwerking van Dendermonde. Peter De Lille, Tony Callaerts, en de talentvolle doelman Jonay Herrera Y Steendam breken door. De jeugdwerking doet ook zijn eerste inkomende transfer met Davy Buggenhout.

De resultaten mogen er zijn. HBCD speelt steevast in de top 5. Toch begint het te wringen in het seizoen ‘95-’96. Trienpont en zijn spelersgroep raken op elkaar uitgekeken en gaan uit elkaar. Hubert vertrekt naar Lokeren en neemt met de gebroertjes Mannaert, Staaf Mannaert en Yvan Segers enkele spelers mee. De Lokerse trainer Wim Van Der Borght maakt de omgekeerde beweging en brengt met Tanner Domnez en Jo Byttebier ook al enkele spelers mee. Koen Van Renterghem keert terug als speler/keeperstrainer. Voor Van Der Borght blijkt het een korte passage te zijn. Al na één seizoen vertrekt hij naar Ajax Lebbeke om er hulptrainer te worden bij de ereklasser. Johan Van Damme en Olivier Masure volgen hem.

Daar zijn de dames (1997 - 2005)

Het belang van Jaak Steeman

Wim Van Der Borght wordt vervangen door een andere Aalstenaar:Jaak Steeman. Woelige tijden breken aan en de kern wisselt zowat elk seizoen van samenstelling. Gelukkig voor HBCD kunnen twee opeenvolgende generaties jeugdspelers de overgang naar de A-kern maken. Eerder werden Steffen Baert, Joeri Vermeiren, Olivier Masure en co. geïntegreerd, later volgden onder anderen Bram Van Damme en Tom Davidt.


Het tweede seizoen van Jaak Steeman wordt een magisch jaar. HBCD werd vooraf tot de degradatiekandidaten gerekend, maar slaat vriend en vijand met verstomming door te promoveren naar derde. In het tussenseizoen zag de ploeg spelers als Domnez, Van Steen, Herrera Y Steendam, Byttebier, Buggenhout en De Lille stoppen of vertrekken. HBCD werd door de buitenwacht dan ook terecht tot de degradatiekandidaten gerekend. Maar HBCD buigt wel, maar barst nooit. Met een kleine kern verbaast het vriend en vijand door onverwacht 2de te eindigen en te promoveren. Doelman Koen Van Renterghem en topschutter Renzo Asaert zijn de absolute uitblinkers. Maar HBCD kende dat jaar succes omdat het zo’n hechte ploeg was. De helden van dat seizoen heten Peter De Swaef, Jan De Maeyer, Tony Callaerts, Dirk Verleyen, Steven Van Der Veken (zoon van clublegende Roger), Lieven Van Renterghem en Jurgen Van Beveren. Sporadisch worden ze aangevuld met youngsters als Steffen Baert en Olivier Masure. HBCD verliest de ultieme titelwedstrijd op Roeselare en mist zo de oppergaai , maar desalniettemin blijft dit één van de meest memorabele seizoenen uit de geschiedenis van HBCD.


De promotie naar eerste landelijk blijkt echter een vergiftigd geschenk. De kern blijkt te klein en de ploeg wordt geteisterd door schorsingen en blessures. Alweer zakt HBCD naar tweede landelijke.


Ondertussen is Eddy Van Brempt voorzitter geworden en onder zijn bewind wordt er een damesploeg opgericht. HBCD neemt wat rest van de enkele jaren voordien met veel bombardie aangekondigde fusieploeg HC Superano over. Vooral omdat het de meisjes uit de eigen jeugdwerking de kans wil geven om in een eigen fanionploeg aan te treden. De dames kennen wel meteen succes en versieren met trainer Eddy Van Geel de promotie naar 1e landelijke.


In 2000 vindt bij beide teams een trainerswissel plaats. Jaak Steemans verlaat de herenploeg en gaat de dames trainen. Benny D’Hauwere neemt de heren van hem over. In die periode maken ook Yvan Pieters en Geert Van Der Jeugt hun entree in de ploeg. Ook illustere Aalstenaars Tom Wellekens, Christophe Agneessen en Bellenaar Tom De Kock komen de ploeg versterken. Sportief gezien loopt het voor beide ploegen niet zo slecht. Toch word D’Hauwere na een seizoen al vervangen door Patrick Hertsens. Die blijft twee seizoenen de dienst uitmaken bij HBCD, dat al die tijd een middenmotor blijft in tweede landelijke.


HBCD verliest enkele van zijn grootste talenten aan buurclub Brabo Denderbelle. HBCD werd ondertussen ook door een andere ramp getroffen: de brand in de sporthal van Sint-Gillis. De club verliest daarbij niet alleen een fortuin aan materiaal, ook supporters en jeugdspelers blijven weg. Dendermonde moet immers terugkeren naar de verkrotte sporthal van Grembergen, waar ooit alles begon. Moeilijke, erg moeilijke tijden breken aan. Het bestuur moet alles uit de kast halen om de club te laten overleven. Jaak Steeman moet sportief de puin ruimen, maar moet dit doen met een erg jonge en onervaren kern. De ploeg maakt in die periode ook een uitgebluste indruk en Jaak wordt halfweg het seizoen 2004-2005 vervangen door Hubert Trienpont die meteen besluit om zowel de heren als de dames te gaan trainen. Bij de heren ziet hij echter ervaren spelers als Callaerts, Pieters en Van Der Jeugt vertrekken naar Elita Lebbeke. Er rest Trienpont weinig over dan proberen uit de degradatiezone te blijven. Dat lukt, en bovendien zorgt hij er voor dat ook de spelers stuk voor stuk beter gaan spelen. Bij de dames oogst Trienpont nog meer succes en slaagt hij er in lange tijd mee te doen voor de titel. Dat jaar vergt zoveel energie van Trienpont dat hij aan het einde van dat seizoen eerst kenbaar maakt dat hij voortaan enkel nog de dames wil trainen. Om daarna ook daar niet mee verder te gaan. In extremis verlaat hij Dendermonde voor HC Eeklo.

De nieuwe start

Hoe de ambitie weerkeert bij HBCD

logo newAugustus 2006, eindelijk terug in de nieuwe sporthal van Sint-Gillis, wordt eerst Franky De Troch aangesteld als trainer door het bestuur van voorzitter Luc Van Cauwenberghe. Het wordt de kortste passage ooit van een trainer bij deze club. De Troch moet nog voor de start van het seizoen om persoonlijke redenen afhaken. Met Benny Arijs wordt een echte clubman als trainer aangeduid als zijn vervanger. Tony Callaerts, Yvan Pieters en Geert Van Der Jeugt keren terug naar HBCD. Ook de Lebbeekse handballegende John De Man komt de ploeg vervoegen, althans het reserventeam. Met onder anderen ook Yvan Seghers, Davy Buggenhout, Maarten Van Cauwenberghe, Joeri Vermeiren, Dominique Van Steen en de jonge belofte Timmo Vermeulen mag de ploeg dat jaar met ambitie starten in de nieuwe reeks Regio Antwerpen. Dendermonde wordt echter getroffen door een nooit geziene golf blessures. Halfweg het seizoen houdt het nog amper de helft van zijn kern over om te spelen. Verbazend genoeg kan de ploeg lang genoeg wedijveren met titelfavoriet Groot-Bijgaarden (de ploeg van ex-coach Jaak Steeman), Duffel en HC ’t Noorden. Pas in de laatste rechte lijn van de competitie moet de ploeg afhaken in de titelstrijd. Enkele ervaren spelers besluiten aan het einde van dat seizoen om een stap terug te zetten. Voor HBCD is dat het sein om een nieuwe start te nemen.


Jurgen Van Beveren wordt aangesteld als nieuwe voorzitter. Hij kan in het nieuwe bestuur rekenen op de steun van oude rot Kris Borms en (ex-)spelers als Ivan Segers, Jelle Biva, Tony Callaerts, Benny D’Hauwere en Elke Pissens. Zij willen HBCD een nieuwe start laten maken. De opdracht is duidelijk, HBCD moet kwalitatief sterker worden.


Tijdens het seizoen 2007-2008 zijn de eerste sportieve resultaten al zichtbaar. Het ledenaantal is gestegen met 11% en Renzo Aesaert haalt de VHV finale met zijn pupillen. Tijdens het seizoen 2008-2009 wordt het team van miniementrainer Stijn Van Caeneghem kampioen maar heeft het wel een stuk lastiger in de kruisfinale. Dames I promoveren naar 2de nationale o.l.v. Hilde Van Boven in 2008-2009. De heren volgen hun voorbeeld en promoveren in 2010, na tien jaar, naar liga. De heren kunnen zich tijdens het seizoen 2010-2011 stevig vastbijten in de ligareeks en behalen onmiddellijk de play off’s. HBCD heren 2 spelen kampioen, dames, kadetten en pupillen worden vicekampioen. De titels brengen pupillen en kadetten naar de VHV finale. Mooie resultaten waaruit je kan opmaken dat je bij HBCD sportief goed zit. In 2011 werd de Belgische handbalbond 50 jaar. Oud VHV voorzitter, Hubert Blootacker schreef hierover een kroniek.


HBCD op zijn sterkst

Hoe HBCD zijn ambitie waar maakt

HBCD heren promoveren voor de tweedemaal in drie seizoenen. Met een plaats in superliga staat HBCD het komende seizoen voor een belangrijke uitdaging. HBCD dames degraderen vanuit 2de nationale naar liga maar blijft een vaste stek in 2de nationale ambiëren. HBCD kadetten en pupillen werden vicekampioen en behaalden de VHV eindronden. In het seizoen 2012-2013 wordt Patrick hertsen vervangen door T2 Jo Bytebier. Jo haalt heren 1 van de degradatieplaats weg en plaatst ze op het nummer 5 op het einde van de competitie. Dames eindigen in de subtop in Liga.


Seizoen 2014-2015 presteert HBCD zeer verrassend. In de competitie worden ze vice-kampioen wat helaas geen recht had op promotie. Tijdens de race om de Beker van België kon HBCD mee ijveren tot 1/8 finale waarbij HBCD de duimen moest leggen voor kampioen Bocholt.

Het seizoen 2014-2015 brengt onmiddellijk vernieuwing met zich mee. Na 7 jaar voorzitterschap maakt Jurgen Van Beveren plaats voor Luc Peersman. HBCD dames konden zich versterken terwijl de heren een minder geslaagde transferperiode moesten ondergaan. Toch blijven de ambities groot.

Wordt vervolgd…